40 jaar geleden
Gelukkig niet echt geleden, meer lol getrapt en de verpleging gek gemaakt.
Ik kwam hier in 1968 op 9 jarige leeftijd en mocht met "groot verlof" in juli 1971.
Alleen leuk om te lezen door oud patiënten van het GKZ.
Dit wordt een weblog vol herinneringen en misschien een beetje wat nu speelt.
Herinneringen bij geluid en geur
Ik kan maar niet in slaap komen, zelfs na een 2e spierverslapper blijven er deuren in mijn geest opengaan.Herinneringen van meer dan 40 jaar geleden flitsen aan mij voorbij, aaneengeregen tot een film. Iedere foto’tje zijn eigen verhaal.
Gek, hoe een geur of een geluid je ineens zover terug in de tijd kan werpen.
Bij het opruimen van de afwas viel een pannendeksel op de grond, hij draaide en draaide totdat hij begon te wankelen en met een kletterend geluid eindelijk stil op de grond lag.
Ik hoorde geen draaiende deksel van een pan maar van een po.
Het deurtje van herinneringen, dat al een tijdje op een kier had gestaan, zwaaide open, en ik was weer in het Gooiskinderziekenhuis.
- De flits van de po, bracht me naar het spoelhok naast m7, de zaal waar ik een tijd logeerde.
- Volgende flits spoelhok en Emmy F. die me met haar elektrische rolstoel klemreed tegen de deur.
-
Mijn eerste confrontatie met de dood van een vriendinnetje.
De angst voor hoofdzuster Neele.
- De badkamerbezoekjes na té veel rotzooi getrapt te hebben.
In gedachten teken ik een plattegrond van het GKZ en kom zo bij de hoofdingang uit, waar mijn verhaal begint.
Van Emmakinderzh naar GKZ
In de beschermende armen van mijn vader werd ik door de lange gangen gedragen, vanaf de hoofdingang de eerste gang rechts, daarna de eerste links, afdeling L.
Mijn ouders hebben me met de taxi van het Emmakinderziekenhuis naar het GKZ gebracht.
Ik heb in 1967 vier operaties ondergaan en in 1968 weer vier. Mijn pezen in mijn liezen werden gekliefd en ik moest is tractie, mijn benen zo ver gespreid dat mijn voeten buiten het bed uit kwamen.
Daarna de rechter-en linkerheup waar mijn chirurg zijn nieuwsgierigheid op botvierde. Na een half jaar moest ik hier, in het GKZ, revalideren.
We liepen door de gang van afdeling L, schreeuwende kinderen op de zalen aan de linkerkant. Op de gang hingen kleine kinderen kwijlend in rolstoeltjes of bonsden met hun gehelmde hoofdjes tegen de muur.
Staan zullen ze!
Brond afbeeldingen: Nenko.
Nieuwe ventrale_staplank
Een stuk vriendelijker!
Met dank aan de firma Nenko voor hun toestemming de afbeeldingen te gebruiken.
Mijn afdeling M
Vele jaren later vertelde mijn vader dat hij me het liefst weer mee
naar huis had genomen, zijn dochter hoorde niet tussen die zwaar
gehandicapte kinderen.
We liepen verder, aan het eind van de gang links af, en na de trap, die
leidde naar afdeling S, recht door de klapdeuren door, mijn nieuwe
leefomgeving afdeling M.
Links een zaal met een bordje M3 op de deur, niemand aanwezig, de
volgende zaal M5 ook helemaal leeg, aan het eind van de gang M7, mijn
zaal.
Ik kreeg een bed toegewezen bij de deur. 8 bedden aan beide kanten 4, netjes opgemaakt met donkergroene spreien.
Bij het raam schuin tegenover mij lag een meisje van mijn leeftijd,
beentjes in de lucht, een hele stellage op haar bed, touwen die van
ingezwachtelde benen door katrollen liepen, waar de zandzakken aan
hingen. Tractie, zoals ik later van haar hoorde. Karin Z., OI brekebeentje, voor de zoveelste keer een fractuur.
Mijn ouders mochten nog even mijn spullen in mijn nachtkastje stoppen en moesten toen weg. Hier weet ik niets meer van.
Ik vond het wel heel vreemd dat ik niet in bed hoefde, geen pyjama aan, ik mócht zelfs niet op bed.
De verpleegster vertelde dat de school bijna uitging, en de andere kinderen zo zouden komen eten.
Wordt vervolgd
Nog meer gebeden
Voor het slapen of bij het ontwaken moest het ‘Onze Vader’ gebeden worden. We hadden ook nog; "Ik ga slapen ik ben moe"Het "Onze Vader" werd niet zo gezongen als in dit filmpje, maar uitgesproken. Zeg maar afgeraffeld.
Vreemd hoe snel je went aan het leven in een instelling.
Hoe snel je weet dat je je kostbare spullen bij je moet dragen, omdat een ander ze anders bij zich draagt.
Het was slaan of geslagen worden, pesten of gepest worden.
Ik ben er achteraf niet trots op, ik schaam me diep, maar ik heb de natuur gevolgd, alleen de sterkste overleven.
Wordt vervolgd
tussenlog
aTussenlog1
bBidden voor het eten3
Verder dan een kort ‘hallo’ met Kaar kwamen we niet.
De horde kwam binnen, lopers, rolstoelers direct gevolgd door het gerammel van de etenskar.
We zaten met zijn zessen aan tafel, de rand kwam tot aan mijn borst, en ik voelde me verschrikkelijk klein.
Een klodder eten werd op mijn bord gekwakt, onduidelijk wat het moest voorstellen.
Voor we mochten aanvallen moest er een gebed opgezegd worden.
Iedereen aan tafel moest de ogen sluiten en de handen vouwen.
In koor werd er gepreveld. ‘Here, zegen deze spijzen dranken amen.
’Ik had geen idee, waar het over ging.
Met moeite werd de prak door mij naar binnen gepropt.
Intussen nam ik mijn kamergenootjes op. Ik weet niet veel meer van die eerste dag, ik wist wel, dat de volgende maaltijd ongemerkt in een plastic zakje zou belanden.
Na de verrukkelijke hoofdmaaltijd kwam het dessert, ja, in hetzelfde bord, dus je moest wel zorgen dat je je bord leeg had.
Griesmeelpap of watergruwel waren de eerste toetjes die ik me kan herinneren, die zijn er nooit meer in gegaan bij mij.
Jammer, pap, vla en pudding zijn niet mee te nemen in plastic en zo ben ik dus ook gesnapt.
Zakjes lekken.
Mijn "opeet slachtoffers"
Mijn arme zaalgenote, een stil lopend meisje met donkerbruine krullen werd mijn ‘opeet slachtoffer’.
Zij moest mijn volgende smerige maaltijden naar binnen werken.
Met zijn allen de Heer vragen het eten te zegenen, en het vervolgens op het bord van je zaalgenoot schuiven.
‘Opeten, anders sla ik je in elkaar!’
Ik weet niet of ik echt zo erg ben geweest, of dat mijn geest het erger heeft gemaakt.
Het arme meisje antwoordde: ‘Maar peg, ik zit al tot hier vol.’ met de vinger op haar keel.
Peg had geen medelijden, ‘Opeten!’ was het botte commentaar, en het kind deed het, tot aan de grutjes toe.
Soms schoof ik het ook bij iemand anders op bord, het lag er een beetje aan, wiens bord het eerst leeg was.
Na het eten moesten we danken. ‘Here, wij danken u voor deze spijzen dranken amen.’
Ik dronk nooit melk, en ineens moest ik melk drinken, en nog danken ook, wat een ellende!
Peg de leider van M7
Het is geen gezicht als 2 spasten zichzelf in evenwicht houden met één hand aan een stang van het bed.
Zwaaiend met de andere arm probeerden we elkaar met de vuist te raken.
In mijn herinnering heb ik vaker gewonnen van de lopende spast, die toen de leider van de zaal was. Mijn laatste op goed geluk maaiende vuistslag trof de buik van mijn tegenstander hard.
Ik werd de nieuwe leider, en het werd een stuk gezelliger en avontuurlijker op zaal.
Enkele zaalgenoten op M7
Er was een verloop op de kamer van zaalgenoten. Enkele ken ik nog van naam.
Carolijn W. kon alleen maar liggen met haar enorme waterhoofd, ze lag tegenover mij.
Alie en Aaltje, de superspasten, die moesten geholpen worden bij het eten.
Bij gebrek aan verpleging, moest ik één van hen helpen met eten geven. De stoel werd dan iets achterover gezet zodat ik makkelijker bij haar mond kon komen.
Mijn eten op het bord van een ander schuiven had dus wel een nadeel.
Een tijd heb ik zonder enig gevoel het eten bij haar naar binnen gewerkt, totdat ik met haar begon te praten.
Aan haar ogen merkte ik ineens, dat ze donders goed begreep wat ik zei.
Ik voelde me waardeloos, 9 en een half jaar oud, en je komt tot de ontdekking dat het meisje waarvan je dacht dat ze gek was, niet kon praten en bewegen, maar wel alles begreep.
Sinds die dag ben ik vriendelijker geworden tegen diegene die het zwaarder hadden dan ik.
Voor straf van keuken naar badkamer
In ieder geval waren Daphne en ik en het niet eens met de gang van zaken.
De verpleegster deed iedere avond zonder te kijken een greep in de doos, en gaf ons een snoepje. Je kreeg dus niet eens je eigen snoep.
We waren woedend en Daphne en ik waren op dat moment de enige mobiele patiënten.
Na overleg met de anderen, behalve de trut die het allemaal veroorzaakt had, zijn Daphne en ik tijdens "de overdracht van de wacht" op de rola naar de keuken gereden.
We plunderden de ijskast en de keukenkastjes en kwamen met potten pindakaas, boter, jam van alles en nog wat, terug op de zaal.
We gaven ieder, op één na, het snoepgoed terug, maakten snippers van tijdschriften en we gooiden alle rotzooi door elkaar en maar husselen. We hadden enorm veel plezier.
Wat overbleef, gooiden we op het aanrecht terug. We plaatsten de doos weer in de kast, wat best een opgave was, want die stond erg hoog.
‘s Avonds vroegen we met een we met lieve stem, of we een snoepje mochten. Stelletje krengen waren we!
Helaas was het net het verkeerde moment, er was té weinig personeel. Zuster Adrie Dubbeldeman of Dubbelman, was onze lievelingszuster en greep zonder te kijken in de smurrie.
Daphne en ik noemden haar zelfs stiekem mama. De gein was er dus wel af, toen ze vertelde dat ze het al zo druk had, dat de keuken een grote troep was, en dat ze dit moest doorgeven aan de hoofdzuster. AI, hoofdzuster Neele was ENG!
Lees verder...
Palm Pasen
Het was weekend en ik was alleen op de zaal, iedereen was met weekendverlof.
Ineens hoorde ik kinderen zingen, en ze kwamen steeds dichterbij.
Al zingend kwamen ze binnen met stokken versierd met snoep slingers, een appel en een tandenbrekend hard brood haantje bovenop.
De stokken werden aan het voeteneind van het bed bevestigd en nog steeds zingend ging de groep weer weg.
Totaal verbijsterd bleef ik achter, kijkend naar het geval op mijn bed.
Ik wilde het snoep pakken, maar tuurlijk kom je daar niet bij vanuit je rolstoel.
Snoep, zo lekker maar zeldzaam in het gkz.
Palm palm pasen ei koer ei?
Peggy
Koninginnedag 1969 of 70
Het hele grasveld op de binnenplaats was net een kermis.
Je kon blikjes gooien, touwtje trekken en nog veel meer.
Hier probeer ik een touwtje te trekken. Het leek verdorie wel fysiotherapie, ik moest bijna staan om er bij te kunnen komen.
Het meisje naast me brak Karin's been, stal mijn spaarpot, was de oorzaak van onze badkamer straf en mijn overplaatsing naar de kleuter afdeling.
Ard Schenk stond die dag even in de schandpaal, hij was fysiotherapeut op afdeling B.
Peggy
Enge beesten
Om het weekend kwam mijn vader op bezoek, soms nam hij mijn broers, zuster of buurmeisje mee, maar meestal kwam hij alleen.We gingen altijd naar buiten. In de winter kreeg ik een warm trainingspak over mijn kleren aan en maakten we lange wandelingen in het bos.
Bron; afbeelding wesp
In de zomer, tijdens de wespentijd deelde ik mijn vader. Ik wist hoe eng die beesten zijn, nadat ik in paniek van de zaal wilde vluchten. Ik zag hoe yvonne J. meerdere keren werd gestoken door een wesp die in haar kleding was gekropen. Ze lag in tractie met haar hoofd en heupen, ik geloof dat er iets met haar rug niet goed zat.
Eindelijk viel de wesp uit haar shirt op het bed, en ze knipte hem met haar vinger weg, de wesp stak haar nog een keer in haar vinger.
Buiten waren kinderen op driewielers die onder het ijs zaten. Grote zwermen wespen vlogen om hen heen, erg naar om te zien.
Op veilige afstand stond ik trots te zijn op mijn vader, de redder in nood. De held die met zijn blote handen honderden wespen doodsloeg en met zijn voeten vertrapte.
Natuurlijk waren die kinderen maar voor korte duur wespvrij, want de ijsjes drupten overal door.
Rode mieren waren ook eng.
Mijn vader kwam met mijn broers en mijn neef. Samen gingen we naar het Braamstruiksebinnenpad. Ja, de Fabeltjeskrant was het gkz binnen gekomen.
We gingen naar het bos en reden langs een mierenhoop.
Rode mieren bijten, en het waren er véél. Ik heb geschreeuwd; "Dur zit er één op mijn pink!" alsof het beestje me zou verslinden. Mijn broers lachen! 
Veel bramen geplukt en gegeten.
Peggy
Thumbelina
Tegenover onze zaal voorbij de kluisjes was een klapdeur. Het was er altijd donker, je zag maar weinig mensen die kant op gaan, het had iets mysterieus. Op een dag toen ik me stierlijk verveelde, ben ik door de klapdeur gegaan.
Allemaal kleine kamers, uit één van die kamers hoorde ik iemand zachtjes huilen. Ik keek door het raam en zag een jongen of een meisje in een traliebedje liggen. Ik ben naar binnen gegaan en vroeg waarom ze zo moest huilen.
Gipskamer jeugdtrauma
Na mijn aanhoudende pijnklachten zijn er röntgenfoto’s van mijn linkerheup gemaakt.Al snel bleek dat ik té vroeg uit het gips ben gehaald, en dat zich een Pseudo-arthrose tussen de kop en de schacht ontwikkelde. Een wat? |
"Pseudo-arthrose betekent schijngewricht. Als twee botten niet aan elkaar vastgroeien, blijft er beweeglijkheid tussen de botstukken bestaan, hier ontstaat dan een soort van slijmvliesholte zoals bij gewrichten."
Ik moest weer een gipsbroek.
De nieuwe gipsbroek zou heel licht en sterk zijn, ik kon er zelfs mee zwemmen! Als kind geloof je echt alles!
Er stond een ambulance voor me klaar, en Ik werd helemaal vastgesjord liggend vervoerd, dát werd me niet verteld. Helemaal alleen, zonder begeleiding, werd ik naar EKZ in Amsterdam gebracht. Lees verder...
Zwemmen
Wat een hekel had ik aan zwemmen op afd D.Ik ging liever naar de tandarts dan het zwembad in.
Atie B. was mijn zwemlerares, volgens mij de lerares van alle kinderen.
Mijn herinneringen zijn vaag wat Atie betreft. Ik mocht haar niet dat weet ik wel, maar waarom?
Misschien omdat ik bijna verzoop terwijl zij mij met een stang boven water moest houden?
Het zwemvest gemaakt van rubberen of houten balkjes duwde juist mijn hoofd onder water. Met kleine zwembandjes om mijn armen voelde ik me veiliger en meer ontspannen dan die rare dingen om mij buik.De Fabeltjeskrant was ook het zwembad in gekomen. Ik kan niet zeggen een "levensgrote" mr. De Uil stond in de kleedkamer, want een uil is maar klein.
Deze uil reikte van de grond tot aan het plafond, bekeken door de ogen van een 9 a 10 jarig kind. Geen idee waarom die uil daar moest staan.
Veel later gingen we met een groep kinderen met het busje naar Huizen om in het grote zwembad te ploeteren. Het was koud, tenminste té koud voor mij.
Iedereen moest van de duikplank. Het was al een heel karwei om die trap te beklimmen, maar dan moet je de plank op.
Ik heb hoogtevrees, dus daar stond ik als mr. Bean capriolen uit te halen.
Lees verder...
Verjaardags cake bakken
Ik kreeg niet ieder weekend bezoek, en mocht in het begin ook nog niet met weekendverlof.
Volgens mij was het hoofdzuster van de Heide van afd. M of L die mij op een dag mee naar haar huis nam om cake te bakken.
Ze zou de volgende dag jarig zijn en ik mocht haar helpen met bakken, én ik bleef bij haar slapen.
Lees verder...
Balen1
Ik heb net gelezen dat dit niet zomaar kan, ik moet nu handmatig alle logs overzetten. Natuurlijk ook nog wat lege ertussen, want sommige logs zijn geoon te lang om te lezen.
Bovendien kan je ze niet eens zomaar kopieren in een nieuw log. Nee je moet ze eerst weer in kladblok zetten, en van daaruit kopieren naar het nieuwe log. Doe je dit niet en je verwijderd de oude log, gaan ook je nieuwe gekopieerde logs de vuilnisbak in.
Gelukkig dat ik dit nog kon herinneren van MSN. Ach tis winter, ik ga nergens naar toe.
Goed ik heb het door, ik moet met de 1e van het log beginnen, wat
het laatste geschreven is, en dan komt het 1e log wat ik als 1e
geschreven heb als 1e te staan. Jemig wat een gedoe. 
Nog zo'n 12 log te plakken en dan nog wat foto's erbij zettn, dan ben ik klaar.
O, dan moet ik alle 1 tjes nog weg halen, wanteen log met dezelfde naam kan niet!
